Aslında ben böyle bişey yapmazdım. Efkarlandım diyelim. Hayatın gıcıklığına karşı elimden bişeyin gelmediğini farkedince vuruyorum hoparlörn volümüne. Bangır bangır şuanda. Tabi bunu benden başkası duymuyor. Neden duymadığını sizin o engin beyninize bırakıyorum. Bilirsiniz teknoloji son 3000 yıldır baya bi gelişti. Türküler aslında can’dır. Arasıra yapıyorum bunu. Uykumu getiriyor ve hemen uykuya geçiyorum. Türküler, akışkan tutku bisküvisinin çikolatalı kreması gibi olduğu için ağır kaçıyor geç saatlerde. Buna istinaden (bunu kullanmazdım hiç, noluyo lan) kan akışı da duruyor yavaştan. İnsanın uykusu geliyor işte be ne uzatıyorsun daha. Mal değiliz sonuçta. (?) İşte böyleyken şöyle blögçum. Şuanda Antalya’mda yağmur yağıyor. Dehşet şekilde gök...




